Wizyta u psychologa, zwłaszcza ta pierwsza, może być źródłem niepokoju i obaw u osoby, która się na nią wybiera. Wynikać to może z wielu stereotypów lub na pierwszy rzut oka zawiłych formalności i działań, które należy podjąć, aby się na nią dostać.

Skierowanie. Czy jest ono potrzebne?

Konsultacja psychologiczna w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia wymaga skierowania. Można je uzyskać w państwowej placówce np. od lekarza rodzinnego lub psychiatry. Prywatna wizyta u psychologa/psycholożki nie wymaga skierowania, jednak za taką wizytę należy zapłacić.

W wielu miastach działają placówki psychologiczno-pedagogiczne oferujące młodym, uczącym się osobom darmowe konsultacje psychologiczne, terapie grupowe oraz indywidualne, a także warsztaty dla dzieci i rodziców. Do takich miejsc zwykle nie jest potrzebne skierowanie. Jedną z nich jest działające w Warszawie Stowarzyszenie ASLAN przy ulicy Nowolipie 17.

Psychologia? Psychiatria? Czym to się różni?

Psycholog/psycholożka jest osobą, która ukończyła studia magisterskie na kierunku psychologia. Zazwyczaj pracując w poradni/przychodni/oddziale jest w trakcie lub ma ukończony kurs psychoterapii bądź studia podyplomowe. Taka osoba zajmuje się problemami natury psychologicznej, diagnozuje trudności – nie jest jednak lekarzem i nie ma wykształcenia medycznego.  Z tego względu nie może np. wypisywać recept. Tym zajmuje się psychiatra – osoba, która ukończyła medycynę i specjalizację psychiatryczną. Psychiatra nie prowadzi terapii/konsultacji/poradnictwa psychologicznego. Zajmuje się leczeniem i diagnozą zaburzeń psychicznych od strony biologicznej (między innymi dobór odpowiednich leków, kierowanie na badania krwi). Zdarza się, że osoba, która jest psychiatrą, może być zarówno psychologiem/psycholożką bądź psychoterapeutą.

Co, jeśli mam poniżej 18 lat?

Jeśli jesteś osobą niepełnoletnią, to w świetle polskiego prawa musisz mieć zgodę prawnego opiekuna na wizytę u psychologa/psycholożki. Opiekun/ka nie będzie jednak miał/a wglądu w omawiane przez Ciebie problemy, nie może też wejść z Tobą do gabinetu, jeśli nie wyrazisz na to zgody. Psycholog/psycholożka powinien/powinna przestrzegać tajemnicy i nie ujawniać treści Waszych spotkań. Możesz być spokojny/a – tematy trudności szkolnych, rówieśniczych, konfliktów z rodzicami bądź osobistych dylematów zostaną między Tobą a osobą pomagającą. Wyjątek stanowi jedynie moment, w którym zagraża ci niebezpieczeństwo lub zostało ujawnione popełnienie czynu zabronionego prawnie (np. przemoc). Wtedy psycholog/psycholożka może podjąć decyzję o poinformowaniu opiekunów o zaistniałej sytuacji.

Jeśli Twój opiekun prawny nie wyrazi zgody na wizytę, możesz skorzystać z pomocy psychologa/psycholożki w szkole.

Strach przed oceną

Negatywna ocena czy lekceważenie problemów to coś, czego zapewne każdy chciałby uniknąć. Z tego powodu rodzą się w głowach wielu osób pytania: „Co, jeśli psycholog będzie mnie źle oceniał? Co, jeśli pomyśli o mnie coś złego? Co, jeśli uzna, że może problemy są nieważne i niepotrzebnie tutaj jestem?”. Pomimo że obawy mogą być spore i wydawać się całkiem realne – nie ma powodu do strachu. Psycholog/psycholożka jest kimś, czyim zadaniem jest pomoc w rozwiązywaniu problemów, a nie ocenianie, moralizowanie czy umniejszanie trudności, niezależnie od tego, czego dotyczą. Jeśli to, co przeżywasz, jest dla Ciebie kłopotliwe lub trudne – nikt nie powinien próbować Cię przekonać do tego, że są to błahostki!

Kiedy należy iść do psychologa/psycholożki?

Jeśli odnosisz wrażenie, że Twoje problemy utrudniają Ci funkcjonowanie na co dzień i czujesz się zagubiony lub zagubiona, to warto przemyśleć wizytę u psychologa/psycholożki. Każdy i każda odczuwa swoje problemy subiektywnie i ta sama sytuacja może mieć odmienne znaczenie dla dwóch rożnych osób. Korzystanie z pomocy psychologicznej nie jest oznaką słabości, wręcz przeciwnie – świadczy o gotowości do zmierzenia się z przeszkodami!

Problemy, z którymi często zmagają się młode osoby, to:

  • zaburzenia odżywiania,
  • zaburzenia osobowości,
  • trudności szkolne,
  • zaburzenia adaptacyjne,
  • kryzysy rozwojowe (normatywne),
  • depresja i dystymia,
  • zaburzenia lękowe.

Jeżeli czujesz, że któreś z wyżej wymienionych zjawisk może dotyczyć Ciebie – spróbuj poszukać pomocy.

Jak wygląda wizyta?

Konsultacja psychologiczna trwa zazwyczaj około 50 minut w odpowiednio dostosowanym pomieszczeniu. Gabinet psychologiczny nie przypomina gabinetu lekarskiego – są tam odpowiednio ustawione, wygodne krzesła i brak przyrządów medycznych. Podczas pierwszych wizyt psycholog/psycholożka może zdecydować o przeprowadzeniu odpowiednich testów, aby lepiej móc określić Twój problem i jego źródło. Nie jest to jednak koniecznie w każdym przypadku – o tym decyduje osoba prowadząca spotkanie.

 

1 komentuj
  1. Ewelina
    Ewelina says:

    Mając 16 lat wiedziałam, że nie jestem w najlepszym stanie. Miałam depresję, przez co także miałam duże huśtawki nastroju. Rodzice uważali, że to po prostu taki wiek. Nie zauważyli wtedy nic, dlatego czekałam aż skończę 18 lat i pójdę sama na terapię bez ich zgody. Nie było to też dobre wyjście, bo jednak depresja się pogłębiła, ale wreszcie jako pełnoletnia osoba poszłam do doktora Dariusza Rudasia i bardzo mi on pomógł. Moja terapia trwa już rok, ale jest ze mną coraz lepiej.

    Odpowiedz

Dodaj komentarz

Chcesz się przyłączyć do dyskusji?
Feel free to contribute!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *