Ponton

Mit 1: Antykoncepcja w pełni chroni przed ciążą.
Prawda: Jedyną metodą chroniącą w pełni przed ciążą jest żeńska sterylizacja i wazektomia u mężczyzn. Kobiety mogą zajść w ciążę szybko po tym, kiedy przestaną stosować wszelkie inne metody (z wyjątkiem zastrzyków, po których płodność wraca, ale trwa to dłużej).

Mit 2: Jeśli antykoncepcja zawiedzie, to dziecko urodzi się z wadami.
Prawda: Żadna metoda antykoncepcji nie powoduje wad u dziecka.

Mit 3: Antykoncepcja powoduje znaczne przybieranie na wadze albo zniekształcenia ciała.
Prawda: Żadna metoda antykoncepcyjna nie powoduje zniekształcenia ciała albo puchnięcia. Metody hormonalne mogą powodować drobne zmiany w wadze, jej przyrost albo zmniejszenie. Zastrzyki powodują najbardziej zauważalne zmiany; kobiety, które je stosują, przybierają na wadze średnio 1 do 2 kilogramów rocznie.

Mit 4: Działanie niektórych metod polega na tym, że powodują aborcję.
Prawda: Antykoncepcja nie przerywa istniejącej ciąży, tak więc nie powoduje aborcji. Pigułki, zastrzyki, implanty i spirale z hormonami chronią przed ciążą głównie poprzez niedopuszczanie do owulacji, jak też poprzez zagęszczanie śluzu szyjki macicy (który blokuje plemniki).

Mit 5: Starsze kobiety nie mogą używać metod hormonalnych i spirali.
Prawda: Starsze kobiety, które są zdrowe, mogą bezpiecznie używać każdej metody. Wyjątek: kobiety powyżej 35 roku życia, które palą, nie powinny używać pigułek i innych metod hormonalnych.

Mit 6: Młodsze kobiety nie powinny stosować antykoncepcji.
Prawda: Młodsze kobiety, które już zaczęły miesiączkować, mogą bezpiecznie używać każdej z metod. Te z nich, które mają wielu partnerów, albo które często zmieniają partnerów, nie powinny używać spirali i powinny być zachęcane do używania prezerwatyw albo jako jedynej metody antykoncepcyjnej, albo w połączeniu z inną metodą.

Mit 7: Nie można zajść w ciążę, jeśli nie doszło do penetracji.
Prawda: To możliwe, choć jest to rzadka sytuacja, by zajść w ciążę, mimo że nie doszło do penetracji. Z całą pewnością możliwe jest zakażenie się chorobami przenoszonymi drogą płciową poprzez kontakt genitalny, nawet jeśli penis nie został wprowadzony do pochwy czy odbytu.

Mit 8: Antykoncepcja jest niekorzystna dla zdrowia.
Prawda: Dla prawie wszystkich kobiet zyski zdrowotne ze stosowania antykoncepcji są wyższe niż ryzyko związane z daną metodą. Niektóre metody powodują skutki uboczne takie jak: nudności, bóle głowy, obfite krwawienie miesiączkowe. Kobiety, które doświadczają poważnych skutków ubocznych, mogą zmienić metodę antykoncepcyjną. Antykoncepcja nie wpływa na sprawność fizyczną ani nie powoduje osłabienia u zdrowych kobiet. 

Swego czasu istniała obawa, że metody hormonalne (pigułki, zastrzyki, implanty) mogą zwiększać ryzyko raka, ale są solidne dowody, że ryzyko to jest znikome w przypadku większości kobiet:

• - użytkowniczki pigułek i zastrzyków są w grupie niskiego ryzyka raka piersi. Badania pokazały, że wśród kobiet używających tych metod (przez co najmniej 5 do 10 lat) częściej wykrywa się raka piersi niż wśród kobiet, które nie stosowały tych metod. Może to mieć związek z wcześniejszym stwierdzeniem istniejącej już choroby (w związku z częstszymi kontrolami lekarskimi przy braniu hormonów);
  - u kobiet zakażonych wirusem HPV, które używały pigułek przez 5 lat albo więcej, wzrasta ryzyko raka szyjki macicy. Bardzo ważne jest, by regularnie badały się pod kątem raka szyjki macicy;
  - pigułka chroni przed rakiem jajnika i endometrium (błony śluzowej macicy), szczególnie gdy stosuje się ją przez dłuższy czas;
  - nie ma wystarczających dowodów na to, by stwierdzić, czy zastrzyki, minipigułki, albo implanty wpływają w jakikolwiek sposób na ryzyko zachorowań na raka. Dostępne badania nie pokazują żadnego zwiększonego ryzyka.
•  
• 
  Mit 9: Trzeba robić przerwy podczas używania antykoncepcji.
  Prawda: Można używać każdej z metod przez wiele lat i żadna z nich nie wymaga przerw w ich stosowaniu.
  
  
  
  
  Tłumaczenie na podstawie Decision-Making Tool for Family Planning Clients and Providers. Appendix 10: Myths about contraception przygotowanego przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) i INFO Project z Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health/Center for Communication Programs. Geneva, World Health Organization, i Baltimore, Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health/Center for Communication Programs, 2005.